Աշխարհը պատուհան է, որտեղ նռան գույնը դառնում է արյուն: Լույսը գալիս է լուռ, թողնում է իր ստվերը պատի վրա: Քամին խոսում է լեզվով, որը մոռացել ենք: Ես՝ այն մարդը, որի հոգին տանջվում է, անցնում եմ մանկությունից դեպի մահ՝ փնտրելով սերն, որպես կրակ է, գիրքն, որպես կյանքի աղբյուրն: Ձմեռվա ձյունը գիտի մեր անունները, բայց ոչ ոքին չի ասում: Աստղերը անհայտ նամակներ են: Լուսինն միշտ կիսատ է, ինչպես մեր սրտերը: Իմ ձայնն դառնա արձագանք ու հոգու հանգիստ: Ճշմարտությունը շշուկ է, ոչ ճիչ: Մենք բոլորս հանելուկ ենք, որի պատասխանը մոռացված է: Ծառերը գիտեն գաղտնիքներ: Քարերը հիշում են ամեն ինչ: Տերեւները ընկնում են, ինչպես հին նամակներ: Ամեն հանդիպում մի վերջ է, որը դեռ չի եկել: Ամեն երգ վերջանում է լռությամբ: Բայց լռությունն էլ երգում է, եթե ականջ դնես:

세상은 창문이다. 그곳에서 석류의 색은 피가 된다. 빛은 조용히 찾아와 벽에 그림자를 남긴다. 바람은 우리가 잊어버린 언어로 말한다. 나, 영혼이 고통받는 그 사람은 유년기에서 죽음 으로 나아간다. 불과 같은 사랑을, 생명의 근원인 책을 찾으면서. 겨울눈은 우리의 이름을 알고 있지만 아무에게도 말하지 않는다. 별들은 알 수 없는 편지들이다. 달은 우리의 마음처럼 언제나 불완전하다. 내 목소리가 메아리와 영혼의 안식이 되기를. 진실은 비명이 아니라 속삭임이다. 우리 모두는 답을 잊어버린 수수께끼다. 나무들은 비밀을 알고 있고, 돌들은 모든 것을 기억한다. 잎사귀들은 오래된 책처럼 떨어진다. 모든 만남은 아직 오지 않은 끝이다. 모든 노래는 침묵으로 끝난다. 하지만 귀를 기울이면 침묵 또한 노래한다.